สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นสมัยเมืองพิจิตรมีเจ้าเมืองปกครอง มีจระเข้ใหญ่อาศัยในถ้ำชาลวันกลางแม่น้ำน่านเก่า ปัจจุบันห่างจากที่พักสงฆ์ถ้ำชาลวัน บ้านวังกระดี่ทอง ตำบลย่านยาว อำเภอเมืองพิจิตร ไปทางใต้ประมาณ 300 เมตร ออกเที่ยวอาละวาดกัดกินคนทั้งบนบกและในน้ำไม่เว้นแต่ละวัน จึงถูกขนานนามว่า "ไอ้ตาละวัน" ต่อมาเพี้ยนเสียงเป็น "ไอ้ชาละวัน" และเขียนเป็น "ชาลวัน" ตามเนื้อเรื่องในพระราชนิพนธ์ของรัชกาลที่ 2 เรื่องไกรทอง ซึ่งได้ให้นามจระเข้ใหญ่ว่า "พญาชาลวัน"
จังหวัดพิจิตรจัดสร้างรูปปั้นพญาชาลวัน ตั้งตระหง่านอยู่บริเวณด้านหน้าบึงสีไฟ เป็นรูปปั้นปูนซีเมนต์เสริมเหล็กของจระเข้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีความยาว 38 เมตร กว้าง 6 เมตร สูง 5 เมตร ด้านในท้องจัดทำเป็นห้องประชุมขนาด 25 - 30 ที่นั่ง ติดตั้งเครื่องปรับอากาศพร้อมสำหรับการประชุมด้วย